Monster van Nes is gereed!

Binnenkort wordt hier uitvoerig verslag gedaan over het resultaat. 

Er staat inmiddels een heel leuk artikel op publiekgemaakt.nl

Kunstenaar

'De afgelopen jaren heb ik mij veelvuldig gericht op het bedenken en maken van kunstwerken voor de (semi-) openbare ruimte. Zowel buiten als binnen, in een kantoor of op een school. Ik vind het spannend om  iets te maken dat  voor een specifieke plek bedoeld is. Mijn werken zeggen iets over zo’n plek en over hoe die wordt gebruikt. Ze worden door iedereen verschillend geïnterpreteerd en beleefd.'  

De omgeving als vertrekpunt

Beeldend Kunstenaar Michiel Kluiters (Amsterdam, 1971) verbindt met zijn werk architectonische constructies aan de manier waarop mensen kijken. Voor zijn vaak monumentale installaties vormt de bestaande architectuur of omgeving het uitgangspunt, waarna hij die gaat manipuleren. Bijvoorbeeld door een element uit die omgeving te kopiëren of door de suggestie te wekken dat de betreffende plek nog méér dimensies heeft. Het kunstwerk beïnvloedt daarom de manier waarop je die plek en het moment waarop je er bent ervaart. Het suggereert dingen die er niet zijn of die er juist wel waren maar inmiddels verdwenen zijn.
  


Kunst als projectiemiddel

Zijn vroege werk bestaat uit wandvullende fotowerken waarop lege interieurs te zien zijn. Om de illusie van ruimte zo groot mogelijk te maken, bouwde hij de ruimtes als schaalmodellen om het brandpunt van de camera heen. De ruimte waarin het fotowerk getoond zou worden dicteerde de afmeting en de compositie van de foto. De bestaande architectuur vormde dus het uitgangspunt voor het fotowerk.

Deze afbeeldingen van lege ruimtes, die soms filmisch aandoen, zijn voorzien van een dikke glanslaag. En net als bij een filmdoek werken de foto’s als een soort projectiescherm. Het zijn vreemde voorstellingen in een verder alledaagse omgeving. En dat biedt ruimte voor je gedachten. En meer letterlijk zorgt de glanslaag voor een reflectie van de toeschouwer en diens omgeving in het fotobeeld zelf. De fotowerken zijn daarom een metafoor voor het proces waarbij je je gedachtes projecteert op de omgeving waarin je je bevindt.

De kunstwerken van Kluiters zijn dus in overdrachtelijke zin ongedefinieerde of oningevulde ruimtes waarop de toeschouwer zijn gedachten kan projecteren. ‘Het is net als een lege sokkel: je gaat vanzelf een voorstelling maken van wat daarop te zien kan zijn. Mijn werk maakt dus eigenlijk ruimte voor de toeschouwer om daar zelf iets mee te doen, er iets van te vinden en er betekenis aan te geven.


De toeschouwer op een geregisseerde manier meevoeren

Op de fotografie volgden videowerken, grootschalige architectonische constructies en tegenwoordig werkt hij in alle mogelijke media. Dat komt mede door het opdrachtgerichte werk, dat ook meer inhoudelijke context meebrengt. Bij sommige werken, zoals hier in Schagen, vraagt hij om een specifieke betrokkenheid van bewoners die op hun manier invulling kunnen geven aan zijn project. Maar hoezeer zijn materiaal- en mediumgebruik en zijn thematieken door het werk in opdracht ook zijn verbreed, Kluiters’ methode en artistieke focus zijn hetzelfde gebleven. En dat is op een gestuurde, geregisseerde manier de toeschouwer voor even meevoeren in een proces van kijken, denken en ervaren.

Meer informatie over Michiel Kluiters en zijn kunstprojecten vind je op www.michielkluiters.nl